Marzec to miesiąc, w którym obchodzony jest Światowy Dzień Poezji. Jako społeczność szkolna chcieliśmy włączyć się w celebrację tej uroczystości, by pokazać, że poezja nie jest reliktem przeszłości ani pożywką dla wybrańców, ale może być atrakcyjna także dla młodego człowieka XXI wieku. Ten wyjątkowy dzień świętowaliśmy w obecności Wyjątkowego Gościa – Poetki, Pani Bronisławy Betlej, która od dawna zaprzyjaźniona jest z naszą szkołą.

O tym, że spotkanie miało „światowy” charakter, świadczy fakt, iż pani Bronisława jest Poetką znaną nie tylko na Podkarpaciu, nie tylko w Polsce, ale również w Europie, a nawet na całym świecie. To właśnie dzięki poezji zyskała międzynarodowe uznanie i rozgłos. Literatka figuruje w wielu Międzynarodowych Encyklopediach wydawanych przez Cambridge, a także Międzynarodowym Słowniku dwóch tysięcy wybitnych osobowości na świecie. Brała udział w licznych sesjach popularno- naukowych oraz Kongresach Intelektualistów w różnych częściach świata, m.in. w San Francisco, Oxfordzie, Lizbonie.

Goszcząc Panią Betlej w progach naszej szkoły oraz uczestnicząc corocznie w konkursach recytatorskich jej poezji, mogliśmy wielokrotnie przekonać się, że jest to poetka o światowej sławie, ale przede wszystkim kobieta o ogromnej wrażliwości i wielkim sercu.

Wielkość tej poezji, mierzonej wielkością człowieka, tkwi w jej uniwersalizmie. Siłą poetyckiego słowa jest jego aktualność w każdym miejscu i w każdym czasie. Jest wciąż żywa, bo nigdy nie przemijają takie wartości jak: miłość, prawda, odwaga, pokora, wiara, nadzieja… Te pojęcia jak refren powtarzają się w twórczości pani Betlej. Są jak drogowskazy moralne, które uczą, jak żyć, kochać, przebaczać…, bo poezja Bronisławy Betlej jest jak Nauczycielka Życia, która zachęca, apeluje, podpowiada.

Młodzież przygotowała montaż słowno-muzyczny, podczas którego wybrzmiały „perełki poetyckie” Pani Betlej. Okazało się, że wyśpiewane docierają do najgłębszych tajników serca. Poetka odwdzięczyła się młodzieży, czytając fragmenty autobiografii związane z doświadczeniami szkolnymi. Uczniowie mieli okazję porównać współczesne oblicze szkoły z jej obrazem z okresu II wojny światowej.

Spotkanie poetyckie i słowa, które padły, z pewnością poruszyły delikatne struny naszej wrażliwości często zagłuszanej Facebookiem bądź innymi „współczesnymi wynalazkami” technologiczno- cywilizacyjnymi.

E.Górowska, D.Góra-Rygiel