Powszechnie wiadomo, że lubimy robić to, co nam wychodzi. ;)
Więc pamiętajmy codziennie o tym, aby:
• zaprojektować z dzieckiem schemat dnia i zapewnić codzienną rutynę,
• na bieżąco śledzić jego zdalną naukę i obowiązki szkolne,
• nauczyć dziecko dobrej organizacji pracy i zarządzania czasem (jak to zrobić? – podpowiedzi zamieszczam w osobnym artykule),
• zauważać i chwalić dziecko nawet za niewielkie osiągnięcia oraz drobne postępy (pochwała powinna być konkretna i odnosić się do aktualnie wykonywanej pracy np. „Znalazłaś/eś nową, skuteczną drogę do rozwiązania tego zadania, mówi to Tobie, że jesteś pomysłowa/y”, „Świetnie narysowałaś/eś ten krajobraz – masz wyobraźnię, talent”),
• stawiać dziecku oczekiwania adekwatne do jego możliwości (nie każde dziecko będzie otrzymywało „5”, ale może ma dobrą intuicję, cudowne serce lub inne talenty, które należy pomóc mu odkryć w czasie kwarantanny). Nie tylko oceny/praca wyznaczają wartość człowieka,
• doceniać wysiłek wkładany w naukę, a nie tylko efekt końcowy,
• ukazywać, że nauka może być interesująca i przyjemna,
• podkreślać wartość wiedzy oraz korzyści z jej posiadania (pokazujmy, w jaki sposób powiązać teorię z codzienną rzeczywistością i jak wykorzystać ją w praktyce np. dziecko uczy się obliczać pole prostokąta, więc zapytajmy je czy mogłoby nam pomóc policzyć ile metrów wykładziny, parkietu muszą Państwo kupić do danego pokoju, w przypadku starszych dzieci poszukiwać innych zależności),
• zachęcać dziecko do rozmów, do wyrażania własnych opinii, do zadawania pytań, czasem i trudnych (dajmy sobie prawo na odpowiedź „nie wiem”),
• rozwijać samodzielności odpowiedzialność za naukę (to jest dziecka „interes”) – w sytuacji wystąpienia trudności nie należy podawać gotowych rozwiązań, warto zachęcać do proszenia o pomoc i zawsze starać się jej udzielać (dyskretnie naprowadzać, wyjaśniać wątpliwości) w taki sposób, aby dziecko miało poczucie samodzielnie wykonanej pracy,
• w sytuacjach trudnych unikać niezadowolenia, rozczarowania, nie porównywać z rodzeństwem czy z rówieśnikami – udzielać dziecku wsparcia poprzez spokojne, lecz stanowcze zachęcanie do pokonywania niepowodzeń,
• obrazować pozytywne strony niepowodzeń (Denis Waitley, słynny mówca motywacyjny, powiedział: „Porażka jest czymś, czego możemy uniknąć, tylko nie mówiąc nic, nie robiąc nic…”.
Fundacja „dobra porażka” podaje 8 rad, jak pomóc dzieciom ponosić dobre porażki: https://dobraporazka.pl/jak-pomoc-dzieciom-ponosic-dobre-porazki/
(dostęp 19.03.2020 r.),
• nie pozwalać dziecku mówić o sobie źle np. „jestem głupi”, „i tak mi się nie uda”, poszukiwać z nim równoważnych myśli np. „może ten temat z języka polskiego/języka angielskiego/matematyki nie jest moją mocną stroną, ale dobrze potrafię….”, „trening czyni mistrza”; wyszukać to, co pozostałym członkom rodziny wychodzi gorzej, a co lepiej,
• stopniować poziom trudności zadań(od najprostszych, schematycznych),
• regularnie analizować czynniki, które powodują niechęć do nauki (Brak wiary we własne możliwości? Lęk przed niepowodzeniem? Nadmierne korzystanie z telefonu/komputera?).

Pamiętajmy, że dzieci i młodzież nie zrażają się niepowodzeniami, jeśli posiadają wiarę we własne siły. Stawiane przed nimi zadania traktują nie jako uciążliwe obowiązki, ale przyjemne wyzwania, którym są w stanie sprostać.
Powyższa „recepta” jest uniwersalna. Każde dziecko jest inne, dlatego pomoc zawsze powinna być „szyta na miarę”. W razie pytań czy wątpliwości służę pomocą telefoniczną: 782486029 lub e-mailową: interwencjazsp@gmail.com.