„Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie” - te słowa zapisane w akcie fundacyjnym Akademii Zamojskiej przez naszego wielkiego rodaka, założyciela Zamościa, wielkiego hetmana koronnego Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Jana Sariusza Zamoyskiego, najlepiej oddają ...

„Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie” - te słowa zapisane w akcie fundacyjnym Akademii Zamojskiej przez naszego wielkiego rodaka, założyciela Zamościa, wielkiego hetmana koronnego Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Jana Sariusza Zamoyskiego, najlepiej oddają to co miało miejsce w naszej auli, 23 stycznia 2019 r. podczas uroczystości z okazji Święta Babci i Dziadka. Spektakl słowno – muzyczny przygotowany na tą okazję przez uczniów klas 0-3 pod opieką ich nauczycieli i wychowawców skłonił niejednego z nas, dorosłych, obecnych na przedstawieniu, do refleksji nad naszą historia, ojczyzną i wartościach patriotycznych, o których w codziennej gonitwie, a często też pogoni za dobrami materialnymi niejednokrotnie zapominamy, czyli po prostu odwracamy się od swoich korzeni.

W jednej ze scen nasi najmłodsi aktorzy pokazują historię jednego rodu na podstawie odnalezionych, starych fotografii, o których dziadkowie opowiadają wnukom, kim byli, jacy byli i co robili ich przodkowie, którzy żyli w niewoli. Nie mieli swojej ojczyzny . O wolną, niepodległą Polskę musiało walczyć kilka pokoleń naszych rodaków przelewając krew. Dzięki ich heroicznej postawie Polskość nigdy nie została wymazana z kart historii. Co prawda, w naszych dziejach był czas, kiedy utraciliśmy swoje ziemie na rzecz zaborców, ale okupantom nigdy nie udało się złamać naszej dumy i poczucia bycia narodem polskim. Makabryczny okres 123 lat pod zaborami, w naszej historii, symbolicznie ukazany jest na scenie szkolnej auli przez postać w biało czerwonej sukni i trzy zamaskowane, czarne charaktery, które szarpią i popychają tancerkę. W końcu ją przewracają i wydzierają z rąk mapę Polski, którą następnie dzielą między siebie.

Symboliczne odzyskanie przez nasz kraj wolności następuje w momencie, kiedy na scenę wkraczają żołnierze, atakują zaborców, odbierają im fragmenty mapy Polski, składają ją w całość i podnoszą POLSKĘ z ziemi, z biało-czerwoną flagą. Przypuszczalnie nie jeden mały artysta nie rozumie jeszcze dogłębnie znaczenia słów: „ojczyzna”, „patriota”, „niepodległość”. Ale tylko w ten sposób, małymi kroczkami, ucząc dzieci od najmłodszych lat przywiązania do barw narodowych, państwowego godła, hymnu, wierszy i pieśni patriotycznych, historii własnego narodu i wreszcie szacunku do naszych przodków, którzy walczyli o wolność, możemy mieć nadzieję, że nasze pociechy wyrosną na prawdziwych patriotów, a pojęcia takie jak: Bóg, Honor, Ojczyzna, nie będą im obce.

Z pewnością w środowy wieczór wśród licznej rzeszy widzów, którzy zapełnili naszą aulę, nie było ani jednej babci i ani jednego dziadka, którzy nie byliby dumni ze swoich pociech. Wielkie brawa, podziękowania, ogromny szacunek i słowa najwyższego uznania należą się wszystkim tym nauczycielom, wychowawcom, opiekunom i wykonawcom, którzy przyczynili się, dokładając od siebie choćby najmniejszą cegiełkę, do powstania tego spektaklu. Mając w swoich szeregach takich nauczycieli i takie dzieci możemy bezpiecznie spać i być spokojni o dalsze losy naszej ojczyzny.